Bonobo betaurrekodunen egiazko historia

Itzulpena: Fernando Rey

Orain dela urte asko eta asko, aspaldi handian,
hainbat bonobo oihanean bizi ziren, mangladi batean.
Egun guztia fruitu eta baiak, intxaur eta haziak, sustrai eta kimu berriak jaten ematen zuten,
eta, bonobo emeak lan eta lan aritzen ziren janaria biltzen, helduentzat eta umeentzat.

Orain dela 30 urtetik gora, Adela Turín «Dalla parte delle bambine» izeneko bilduma argitaratzen hasi zen Italian. Handik laster, Esther Tusquetsek argitaratu zuen Espainian, «A favor de las niñas» bilduman (“Neskatoen alde”). Baterako hezkuntzari eta sexuen arteko berdintasunari buruzko erreferentzia bihurtu zen liburu bilduma, eta zenbait hizkuntzatara itzuli. Denbora pasatu bada ere, gaur egun liburu hauek behar-beharrezkoak dira oraindik.

Bonobo ar eta emeek oso estatus desberdina zuten elkarrekin bizi ziren mangladian. Arrek emeek bildutakoa jaten zuten; arrek bidaiatu egiten zuten, ikasi, aurrerapenez baliatu… baina ez zieten emeei gauza bera egiten. Gainera, irri egiten zieten itxura zela-eta. Uste oker bat zuten: talde osoaren hezkuntza eta aurrerapena kaltegarriak omen ziren. Baina bonobo emeak egoeraz nekatu egin ziren bonobo arren jokabide berekoiaz.

Alegia honek -“Arturo eta Klementina” eta “Arrosa eta leuna” ipuinek bezala-, gizartean emakumeak duen balioa goratu nahi du, eta estereotipo sexistak eta diskriminazioa gainditu, pentsamoldeak aldatzeko eta mundu hobea eraikitzeko.